Ο Μανώλης Γλέζος διαβάζει Ρίτσο

Στο Μανόλη Γλέζο...

«σ΄αυτό το δρόμο δεν υπάρχουν λιποτάχτες….»

[21.03.2009, Μουσείο Μπενάκη, παγκόσμια ημέρα ποίησης]

«… Η ρίζα μένει.

Ο καμένος σταυρός πετάει φύλλα

Πολύς ουρανός, πολλή καρδιά, δε λείπει τίποτα.

Γιατί οι γιορτές μας δεν τέλειωσαν , αδέλφια μου. Οι πιο καλές γιορτές μας αρχίζουν πάντοτε αύριο.

Άντε , λοιπόν, ετοίμασε για όλα την καρδιά σου.

Σ΄αυτόν το δρόμο δεν υπάρχουν λιποτάχτες. Σ΄αυτόν το δρόμο δεν πεθαίνει κανένας…»

(Γιάννη Ρίτσου, Ανυπότακτη Πολιτεία , απόσπ.)

Εσείς δείτε εκεί, γίνεται ένας πολύ καλός διάλογος!

Σήμερα

Τετάρτη, 13 Μάϊος 2009

Στίχοι Ρίτσου, αποδημητικοί. Συντονιστείτε απόψε στην http://tvradio.ert.gr/radio/liveradio/voiceofGreece.asp

http://tvradio.ert.gr/radio/liveradio/voiceofGreece.asp

Αν χάσατε τη χτεσινοβραδινή συνέντευξη των παιδιών των δυο σχολείων ( του 10ου Πειραιά και του δικού μας), παιδιών εκ των πρωταγωνιστών της παράστασης για τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Γιάννη Ρίτσου, που είχε δοθεί στο μουσείο Μπενάκη,

μην ανησυχείτε,

μπορείτε να ... επανορθώσετε:

Απόψε στις 9 με 10, στην παραπάνω ηλεκτρονική διεύθυνση, που είναι η διεύθυνση της ελληνικής ραδιοφωνίας για τον απόδημο ελληνισμό, μια δεύτερη ομάδα παιδιών ( Βίκη, Αλέξανδρος, Παναγιώτης, Χρήστος) θα δώσει τη δική της συνέντευξη ζωντανά. Θα θυμηθούν τη συνεργασία και την εκδήλωση που έγινε, θα μιλήσουν για την επαφή τους με την ποίηση και τον ποιητή, θα απαγγείλουν στίχους, θα ταξιδέψουν το όνειρο " στις τέσσερις πόρτες του ορίζοντα".

Συντονιστείτε, λοιπόν!

Για τη χτεσινοβραδινή συνέντευξη το 10ο Λύκειο ήδη έχει κάνει μια κατατοπιστικότατη ανάρτηση εδώ:
http://www10lykeiopeiraia.blogspot.com/2009/05/blog-post_12.html
Μας έστειλαν μάλιστα και τις φωτογραφίες της Στέφης και της Μαρίας που μίλησαν, για να τις χαρούμε και από 'δω. Ευχαριστούμε πολύ!

Αναρτήθηκε από Διονύσης Μάνεσης στις 2:24 μμ

Αναμετάδοση

Τρίτη, 28 Απρίλιος 2009

"...και τότε είναι μια λέξη αληθινή, σαν επιμένει στη συνάντηση"

Πίσω από απλά πράγματα κρύβομαι, για να με βρείτε·
αν δε με βρείτε, θα βρείτε τα πράγματα,
θ’ αγγίξετε εκείνα που άγγιξε το χέρι μου,
θα σμίξουν τα χνάρια των χεριών μας.

Η κάθε λέξη είναι μια έξοδος
για μια συνάντηση, πολλές φορές ματαιωμένη,
και τότε είναι μια λέξη αληθινή, σαν επιμένει στη συνάντηση.
«Το νόημα της απλότητας», 1-4, 9-11. Παρενθέσεις (1946-1947). Ποιήματα, Β´. Εκδόσεις «Κέδρος», 1961. 453.


Στην αναζήτηση της «συνάντησης», τα παιδιά του Α3 διάβασαν ποιήματα του Γιάννη Ρίτσου και διάλεξαν στίχους . Να οι επιλογές τους:

Όταν έχει φεγγάρι μεγαλώνουν οι σκιές μες στο σπίτι,
αόρατα χέρια τραβούν τις κουρτίνες ,
ένα δάχτυλο αχνό γράφει στη σκόνη του πιάνου
λησμονημένα λόγια - δε θέλω να τ΄ακούσω. Σώπα.
( Η Σονάτα του Σεληνόφωτος)
Χ.Κ

Θα καθήσουμε λίγο στο πεζούλι , πάνω στο ύψωμα,
κι όπως θα μας φυσάει ο ανοιξιάτικος αέρας
μπορεί να φανταστούμε κιόλας πως θα πετάξουμε.
( Η Σονάτα του Σεληνόφωτος)
Η.Μ.

…Ωστόσο –ποιος ξέρει-
Ίσως εκεί που κάποιος αντιστέκεται χωρίς ελπίδα, ίσως εκεί να αρχίζει η ανθρώπινη ιστορία , που λέμε, κι η ομορφιά του ανθρώπου…
(Eλένη)
Ανώνυμο

Οι ωραίοι οι μόνοι οι ανυπεράσπιστοι
οι σιωπηλοί οι περήφανοι
αυτοί που ερωτεύονται τ΄αγάλματα.
(Μετάγγιση)
Δαμιανός Κουτσελένκο

Η αυθάδεια του φωτός
κηλιδώνει το δάκρυ μου
……
Οι αγαπημένοι μου νεκροί
με ανάστησαν
για να τους κλαίω.
(Το τραγούδι της αδελφής μου)
Ανώνυμο

Αδελφή μου σου ΄χα τάξει
να σου φέρω τ΄αθάνατο νερό
Σου ΄χα τάξει να ρίξω τον ήλιο
στην ποδιά σου.
Τώρα κραυγάζεις:
…
“Αδελφέ μου κρυώνω
πού ΄ναι ο ήλιος
Να ζεστάνω τα χέρια μου;”
(Το τραγούδι της αδελφής μου)
Αγγελική Κροντηρά

Α, ποιος θα φράξει τότες τη μπασιά και ποιο σπαθί θα κόψει το κουράγιο
και ποιο κλειδί θα σου κλειδώσει την καρδιά που με τα δυο θυρόφυλλά της διάπλατα

κοιτάει του Θεού τ΄ αστροπερίχυτα περβόλια;
(Ρωμιοσύνη)
Μ.Κ.

Το ψωμί σώθηκε, τα βόλια σώθηκαν ,
τώρα γεμίζουν τα κανόνια τους μόνο με την καρδιά τους

(Ρωμιοσύνη)
Δ.Κ.

Είπες:
ένα καράβι
γραμμένο με κιμωλία
στη μέσα πόρτα της φυλακής .

Τον ξεγελάς το θάνατο;
Δεν τον ξεγελάς.
(Ημερολόγιο εξορίας ΙΙΙ)
Δημήτρης Παντελάκης.

Όταν οι άνθρωποι έγιναν μουγγοί, τότε κατάλαβες
πως είχαν μάθει πια την αλήθεια, ή, τουλάχιστον,
Είχαν εγγίσει εκείνη την κρυφή περηφάνια
να μην επαναλαμβάνουν το αποστηθισμένο ψεύδος.
(Σιωπή)
Θοδωρής Μαρινόπουλος.

…..Κι άντε να βρεις μες στα βαθιά πηγάδια
το μυστικό των πεθαμένων που ακουμπάνε το λιγνό τους σβέρκο
(Θρύλοι)
Σ.Μ.

Η πέτρα θα γυρίσει, θα ξαναβρεί την πέτρα.
χρόνια με τις φραγκοσυκιές, με κομμένες κουβέντες.
καθυστερούν τα καράβια. ο καπνός πλάι στο φανοστάτη.
(Επίγνωση)
Βαγγέλης Κουνέλλας.

Συντηρεί την οργή της με την ένταση της ίδιας της φωνής της –
….. θαρρώ πως φοβάται την εκπλήρωση της τιμωρίας, μη και δεν της μείνει τίποτα…
(Ορέστης)
Ανώνυμο

Σαν να μετακινούσε τρία τέσσερα αστέρια στο μέτωπο του κόσμου,
σαν να ΄βαζε να φιληθούν δυο μαργαρίτες πλάι στην κρήνη
ή σαν να κοίταζε με τόλμη στοργική δύο σκυλιά
να κάνουν έρωτα καταμεσίς του σκονισμένου δρόμου
(Ορέστης)
Κώστας Λιαπάτης.

Λίγο ψωμάκι ζήτησες και σου ΄δωκαν μαχαίρι
Τον ίδρωτά σου ζήτησες και σου ΄κοψαν το χέρι.
(Επιτάφιος)
Ανώνυμο

Γλυκέ μου, εσύ δε χάθηκες, μέσα στις φλέβες μου είσαι
Γιε μου στις φλέβες ολουνών, έμπα βαθιά και ζήσε
…………………….
Kι ο ήλιος αργός θα καρτερά στα μάτια σου να φέξει
(Επιτάφιος)
Λ.Π
Α.ΤΑΣΣΟΣ

Η τσάντα του δικηγόρου αφημένη στο πάτωμα
Τα γάντια της πυγμαχίας στην κρεμάστρα. Ο φρουρός
είχε γυρίσει κόντρα στο φεγγάρι ν΄ανάψει το τσιγάρο του.
Ύστερα μπήκαν οι τρεις διαρρήκτες με το σάκο
Δε γύρισαν το διακόπτη. Εγώ είχα προφτάσει
κι είχα ρίξει τα κλειδιά στο πηγάδι
(Μεσάνυχτα)
Θάνος Μπούργος.

…σ΄ένα φέγγος διπλό, από ανταύγεια σ΄ανταύγεια, υδάτινο, - το αναθυμάμαι
από τα παιδικά μου χρόνια – αυτό μου μένει ασκίαστο-
υδάτινο φέγγος, λεπταίσθητο, ουδέτερο – μια αοριστία.
(Ορέστης)
Θέμης Λεκάκης.

Αναρτήθηκε από Λίλα Τζέτζου στις 1:56 μμ

Δείτε εικόνες και βιντεάκια

Δεν μπόρεσα να "κλέψω" αυτή τη φορά.
Έφυγα από κει πολύ συγκινημένη...

Τρίτη είδηση! "Εν θερμώ"

Το 6ο Λύκειο Καλλιθέας, μας μιλάει "εν θερμώ"!

Το ταξίδι ξεκίνησε

από κει και μεις συνεπιβάτες!

...." ποτέ δε θα σωπάσω. Σα να φοβάμαι μη και δεν προφτάσω να τραγουδήσω όλη την ομορφιά και την αγάπη."

Πατέρας - ΗΛΙΟΣ

Εδώ και μέρες έψαχνα τον ήλιο...
Μου θύμησε ο Διονύσης που θα τον βρώ.
Πηγή: google


Όλα τα γράμματα του Pίτσου σαν χαραγμένα σε άσπρα βότσαλα, ακόμη κι όταν αναφέρονται σε κουβέντες καθημερινές διατηρούν την ποιητικότητά τους. Kι εκεί που σε κανονικές συνθήκες διαβάζοντας προσωπικά γράμματα αδελφού προς αδελφή θα ένιωθες λαθραναγνώστης ή ωτακουστής, στην περίπτωση αυτή έχεις την αίσθηση πως τα γράμματα αυτά γράφτηκαν για να εκδοθούν. Kι όμως όλα τα γράμματα του Γιάννη Pίτσου είναι ανέκδοτα. Γιατί ποτέ κανείς δεν σκέφτηκε να τα εκδώσει. Οι περισσότεροι φίλοι του τα κρατούν μαζί με τα λουλούδια του παλιών Eπιταφίων ακριβό φυλαχτό.


«Λιακάδα, αδελφούλα. Eκανα πολλές βόλτες στην ακρογιαλιά. Πέρα η Λήμνος κι ο γαλάζιος κώνος του Aγίου Ορους. Φως κι ευτυχία. A, να 'σαι ήλιος να χαρίζεις φως. Aυτό 'ναι ο πόθος της ζωής μας. Γιατί υπάρχει πολύς ήλιος μέσα στον καθένα μας. Kαι πρέπει να τον ξυπνήσουμε για να λάμψει και να ζεσταθεί ο κόσμος. Xαμογελάς, αδελφούλα; Kι εγώ. Γιατί είναι ο ήλιος και η αγάπη και τα φιλιά μας».
Kάποια στιγμή η Λούλα νιώθει την ανάγκη να κάνει κάτι για να τον φέρει πίσω. Tης απαντά:
«Kάποτε θα σμίξουμε και θα φιληθούμε. Kαι τώρα, τάχα μη δεν είμαστε κοντά; Zητάς την έγκρισή μου να ενεργήσεις για απόλυση ή άδεια. Οχι, αδελφούλα, σε παρακαλώ, μην κάνεις τίποτα τέτοιο. Δεν είναι σωστό να παρακαλεί κανείς για κάτι που δικαιούται».

Η σκυτάλη

Αν και το blog αυτό είναι ακόμα αόρατο (προγραμματισμένο από μέρες), είδα την ανάρτηση του ξεχωριστού αυτού Σχολείου και παραδίδω την σκυτάλη για όσο λείπω, εκεί!

Μπράβο Διονύση!
Χρόνια Πολλά, Καλή Χρονιά, σε σένα, στην οικογένειά σου, στο Σχολείο σας, σε όλα τα παιδιά του κόσμου, σε όλον τον κόσμο!
ΥΓΕΙΑ, ΑΓΑΠΗ, ΕΙΡΗΝΗ να μας φέρει το 2009, τος έτος Γιάννη Ρίτσου!